رسولی تو از آن دست و کف راد

گرامی تر مرا از دو جهان بین

صهمه کس را کند زخم تو خسته

مرا از خستگی کردی تو رستهص

که تا جاوید طوق گردنم باد

کنم پیکانت از یاقوت سوده

چو سوفارت ز در نابسوده