مرا از خستگی کردی تو رستهص

گهی گفت ای خجسته تیر رامین

گرامی تر مرا از دو جهان بین

صهمه کس را کند زخم تو خسته

رسولی تو از آن دست و کف راد

که تا جاوید طوق گردنم باد

کنم پیکانت از یاقوت سوده