که تا جاوید طوق گردنم باد

صهمه کس را کند زخم تو خسته

مرا از خستگی کردی تو رستهص

رسولی تو از آن دست و کف راد

کنم پیکانت از یاقوت سوده

چو سوفارت ز در نابسوده

صکنم از سینه ام سیمینه تر کش