که چون جشنی بود مرگی به انبوه

دزی کان جای دیوان بود و گر بز

چرا بردند حورم را در آن دز

روم خود را بیندازم از آن کوه

نبینم کام دل تا زو جدا ام

به ناکامی چنین زنده چرا ام

روم آنجا سپارم جان پاکم