که او را دوستر دارم ز جانم

مرا ویس است چشم و روشنایی

فزون از جان و چوز و پادشایی

بر آن بی مهر چو نان مهربانم

گر او نا راستی با من نکردی

به کام دل ز مهرم بر بخوردی

کنون حالش همی از تو نهفتم