بر آن بی مهر چو نان مهربانم

سمنبر ویسه ام بانو و دلبر

مرا ویس است چشم و روشنایی

فزون از جان و چوز و پادشایی

که او را دوستر دارم ز جانم

گر او نا راستی با من نکردی

به کام دل ز مهرم بر بخوردی