ز بهر آنکه بخت شور داری

به افسون و به نیرنگ و به فولاد

خرد دور ز تو مثل آسمانت

هوا نزدیک تو همچون روانست

دو گوش و چشم کر و کور داری

بود بی سود با تو پند چون در

چو دیگ سفله و چون کفش گازر