چو من دلتنگ بودم در سرایت

و گر تو خسروی او خان من بس

بس است او چارهء بیچارهگان را

همو یاور بود بی یاوران را

بدو نالیدم از جور و جفایت

ستمهای تو با یزدان بگفتم

در آن زاری و دل تنگی بخفتم