جهان را در برگش امید است

که زیر سایه اش نیمی جهانست

برش عز است و برگش نیکنامیص

سرش جاهست و بیخش شاد کامیص

میان هر دو پیداتر ز شید است

به زیرش ویس بانو چشمهء آب

لبانش نوش و دندان در خوشاب