ببیمار تو چندان زهر چون خورد

چو یاد آید گذشته سالیانم

ببخشایم همی بر خسته جانم

که چندان صبر ناکام چون کرد

من آنگه از جهان آنگه نبودم

که در سختی همی شادی نمودم

ز راه آگه نبودم همچو گمراه