من آنگه از جهان آنگه نبودم

ببخشایم همی بر خسته جانم

که چندان صبر ناکام چون کرد

ببیمار تو چندان زهر چون خورد

که در سختی همی شادی نمودم

ز راه آگه نبودم همچو گمراه

چو کرم سک ز طعم شهد ناگاه