شده دل زاندرون چون تفته سندان

ز سختی خونش اندر تن بجوشید

ولیکن راز از مردم بپوشید

لبش بود از برون چون لاله خندان

چو مینو بود خرم از برونش

چو دوزخ بود تفسیده درونش

به خنده می نهفت از دلش تنگی