دو رخ بر خاک پای من بمالی

مکن راما که چون هشیار گردی

ز گیتی بی زن وبی یار گردی

بسا روزا که تو پیشم بنالی

دل از کینه به سوی مهر تابی

مرا جویی به صد دست و نیابی

چو از من سیر گشتی وز لبانم