سرم را چشم و چشمم را تو نوری

به سنگ اندر نکارم مهر دیگر

که گردد تخم و رنجم هر دو بی بر

نگارا گرچه از پیشم تو دوری

به نادانی مجوی از من جدایی

که در گیتی تو خود با من سزایی

منم آذار و تو نوروز خرم