منم آذار و تو نوروز خرم

سرم را چشم و چشمم را تو نوری

به نادانی مجوی از من جدایی

که در گیتی تو خود با من سزایی

هر آیینه بود این هر دو با هم

توی کبگ جفا من کوه اندوه

بود همواره جای کبگ در کوه