به نادانی مجوی از من جدایی

که گردد تخم و رنجم هر دو بی بر

نگارا گرچه از پیشم تو دوری

سرم را چشم و چشمم را تو نوری

که در گیتی تو خود با من سزایی

منم آذار و تو نوروز خرم

هر آیینه بود این هر دو با هم