که در گیتی تو خود با من سزایی

نگارا گرچه از پیشم تو دوری

سرم را چشم و چشمم را تو نوری

به نادانی مجوی از من جدایی

منم آذار و تو نوروز خرم

هر آیینه بود این هر دو با هم

توی کبگ جفا من کوه اندوه