نه من آنم که خورشید تو بودم

توی از من چنین بیزار گشته

نه تو آنی که من فتنه بودی

به دیدارم همیشه تشنه بودی

به گیتی کام و امید تو بودم

نه من آنی که بی من مرده بودی

چو برگ دی مهی پژمرده بودی