توی بر هر چه خود خواهی توانا

همی نالید پیش کرد گارش

گه از بخت سیاه و گه ز یارش

همی گفت ای خدای پاک و دانا

هنی بینی مرا بیچاره مانده

ز خویش و آشنا آواره مانده

به که بر میش و بز را جایگاهست