دل از صبر و تن از آرام بیزار

نه در پوزش سخن گفتن توانم

نه بی تو ره به کار خویش دانم

نماندستم کنون بی چارو بی یار

زبان از شرو تو خاموش گشته

روان از مهر تو بی هوش گشته

ببرد از ره دلم را دیو تندی