نماندستم کنون بی چارو بی یار

زبانم را گره بستست گویی

نه در پوزش سخن گفتن توانم

نه بی تو ره به کار خویش دانم

دل از صبر و تن از آرام بیزار

زبان از شرو تو خاموش گشته

روان از مهر تو بی هوش گشته