نه بی تو ره به کار خویش دانم

دلم از شرو تو مستست گویی

زبانم را گره بستست گویی

نه در پوزش سخن گفتن توانم

نماندستم کنون بی چارو بی یار

دل از صبر و تن از آرام بیزار

زبان از شرو تو خاموش گشته