زبان از شرو تو خاموش گشته

نه بی تو ره به کار خویش دانم

نماندستم کنون بی چارو بی یار

دل از صبر و تن از آرام بیزار

روان از مهر تو بی هوش گشته

ببرد از ره دلم را دیو تندی

به مهر اندر پدید آورد کندی