زبانم را گره بستست گویی

کنونم نیست با تو چشم دیدار

زبان را نیست با تو رای گفتار

دلم از شرو تو مستست گویی

نه در پوزش سخن گفتن توانم

نه بی تو ره به کار خویش دانم

نماندستم کنون بی چارو بی یار