زبان را نیست با تو رای گفتار

من آن زشتی که دانستم بکردم

دو باره آب خود پیشت ببرد

کنونم نیست با تو چشم دیدار

دلم از شرو تو مستست گویی

زبانم را گره بستست گویی

نه در پوزش سخن گفتن توانم