دو باره آب خود پیشت ببرد

گناه من ز نادانی دو تو شد

که نا نیکو به چشم من نکو شد

من آن زشتی که دانستم بکردم

کنونم نیست با تو چشم دیدار

زبان را نیست با تو رای گفتار

دلم از شرو تو مستست گویی