دلم از شرو تو مستست گویی

دو باره آب خود پیشت ببرد

کنونم نیست با تو چشم دیدار

زبان را نیست با تو رای گفتار

زبانم را گره بستست گویی

نه در پوزش سخن گفتن توانم

نه بی تو ره به کار خویش دانم