چو از گوهر همی بارید باران

به زرین جام سیم و زر پراگند

که هم دل بود وی را هم درم بود

هوادار و هوا خواهش نه کم بود

شکفته گشت بختش را بهاران

همان بیش بود او را سپاهی

ز برگ و ریگ و قطر آب و ماهی