نگر تا هست چون تو هیچ سفله

ترا از بخت ما گویی چه ننگست

بجای تو نگویی تا چه کردیم

جز ایدر که دو تا نان تو خوردیم

که یک یک داده بستانی بجمله

کنی ما را همی دو روزه مهمان

پس آنگه جان ما خواهی به تاوان