ز صورت چون بهشتی گشته خرم

بر آورده از آتشگف برزین

رسایده سر کاخش به پروین

ز پیکر همچو کوهی کرد، محکم

هم آتشگاه و هم دخمه چنان بود

که رصوان را حد بر هر دوان بود

چو ز اتشگاه و از دخمه بپرداخت