مگر تیمار مرگ از خلق بر خاست

چو نور روز از فر خدایست

زبان هر که بینی شکر گویست

روان هر که بینی مهر جویست

همه کس یافت آن کامی که می خواست

چو داد و راستی گیتی فروزست

شب مردم تو پنداری که روزست