چو داد و راستی گیتی فروزست

روان هر که بینی مهر جویست

مگر تیمار مرگ از خلق بر خاست

همه کس یافت آن کامی که می خواست

شب مردم تو پنداری که روزست

هواداران همه شادند و خرم

سخندانان عزیزند و مکرم