روان هر که بینی مهر جویست

مگر سایهء شب از فر همایست

چو نور روز از فر خدایست

زبان هر که بینی شکر گویست

مگر تیمار مرگ از خلق بر خاست

همه کس یافت آن کامی که می خواست

چو داد و راستی گیتی فروزست