هر آن گاهی که تو باشی سخن جوی

رود بر هر زبانی تا به محشر

بماند جاودان او را جوانی

که خورد از جودت آب زندگانی

چو من باید به پیش تو سخنگوی

اگر یابی ز هر کس نظم گفتار

ز من یابی تو نظم در شهوار