چو شیر مادر آید دایه بگذار

چو آخر زر تواند شد همه خاک

نماند خاک و نبود مرد غمناک

چو داری آفتابی سایه بگذار

بقدر ذرهیی گر در حسابی

ز خورشید الهی در حجابی

بیک ذره ندارد هیچ تابی