هم انگه یکی بنده آمد دوان

که اندر تنم خرد با استخوان

که من نیز گستاخ گشتم به شاه

به پیر و جوان از می آید گناه

که بیدار شد شاه روشن روان

چو بیدار شد ایمن و تن درست

به باغ اندر آمد سر و تن بشست