که او خورشید صد مهپاره آمد

چو خورشید رخش افگند سایه

همای چرخ را بشکست مایه

ز فر او از ان مه پاره آمد

ازان مه پاره هست آسمان شد

که او مهپاره هر دو جهان شد

زهی روشن چراغی کوبانگشت