زهی روشن چراغی کوبانگشت

که او خورشید صد مهپاره آمد

ازان مه پاره هست آسمان شد

که او مهپاره هر دو جهان شد

چراغ ماه را بر آسمان کشت

زهی چشم و چراغ چرخ چارم

زهی نور دو چشم هفت طارم