ازان مه پاره هست آسمان شد

همای چرخ را بشکست مایه

ز فر او از ان مه پاره آمد

که او خورشید صد مهپاره آمد

که او مهپاره هر دو جهان شد

زهی روشن چراغی کوبانگشت

چراغ ماه را بر آسمان کشت