ترا از خلق خوش نبود زیانی

سخن گفتی بلطفی باگدایی

ازان زیباست شه را شهریاری

که در شاهی کند درویش داری

چو زر ندهی مکش باری زبانی

زبانی کاب زر ازوی چکیدست

جهانی بنده بی زر خریدست