حکیمان را بر خود خواند یک روز

بقای ما بلای ماست ما را

که راحت در فنای ماست ما را

شه از اندیشه در شب افروز

بدیشان گفت از درجی که گردونست

نصیب هر کسی دری دگرگونست

چو من شاهی که زیراین کهن دیر