نصیب هر کسی دری دگرگونست

شه از اندیشه در شب افروز

حکیمان را بر خود خواند یک روز

بدیشان گفت از درجی که گردونست

چو من شاهی که زیراین کهن دیر

بشاهی میزنم بانگ و لاغیر

بخدمت ربع مسکون در سجودم