بدیشان گفت از درجی که گردونست

که راحت در فنای ماست ما را

شه از اندیشه در شب افروز

حکیمان را بر خود خواند یک روز

نصیب هر کسی دری دگرگونست

چو من شاهی که زیراین کهن دیر

بشاهی میزنم بانگ و لاغیر