ذوابه بر میان ره فگنده

کتان غلغلی نو در بر گل

ازو غلغل در افتاده ببلبل

هزاران حلقه پیش مه فگنده

رخی چون گل لبی چون چشمه نور

چگویم از لب و دندان گل دور

از آن چاهش که در زیر ذقن بود