فزون شادی و اندهش کم کنم

دگر هرک دارد نهفته نیاز

همی دارد از تنگی خویش راز

مر او را ازان کار بی غم کنم

گر از کارداران بود رنج نیز

که او از پدرمرده ای خواست چیز

کنم زنده بر دار بیداد را