چگویم من که آن سرگشته چون بود

که گویی ابر شد و اتش فشان گشت

همی هرجا که برخیزد غباری

شود هر ذره از آهم شراری

که هر دم سوز جان او فزون بود

شبی خوابی عجب دید آن دل افروز

که میآید برش هرمز دگر روز