که تا چون زودتر برخیزد از جای

برامد همچو نیلی چهره او

ازان غم خواست رفتن زهره او

نشسته بود هرمز بر سر پای

چو آن سرگشته سر بر پای دیدش

نه تن بر ره نه دل بر جای دیدش

بهرمز گفت اینت آشفته کاری