که گفتی پیر بود از سرجوان شد

هم امشب نیز آن مه را بدزدم

وگرنه سر بتاب از پایمزدم

ازان شادی دل خسرو چنان شد

بسی بر جان فرخ آفرین کرد

که بادی جاودان ای پیش بین مرد

بدین امید میبودند آن روز