خوش آوازی خود را گوش میداشت

چو آن بی پا و سر برداشت آواز

نمیدانست کس از پای، سر، باز

چو آواز خوشش بیهوش میداشت

بهر پرده رهش پیوسته بودی

ولکین پرده او بسته بودی

نگاری ماهروی از پرده برخاست