جهان از ظل فضلش را نجاتست

که درعالم نبودش هیچ مقصود

جز او اندر حقیقت دیگری نیست

رهش را حد و ملکش را سری نیست

سر مویی ز فضلش کایناتست

زانجم، شمع جان افروز آرد

گهی شب را برد، گه روز آرد